Kronik Enfeksiyonların İmmünoterapisi

Kronik enfeksiyonlar çoğu zaman standart tedaviye yanıt vermez. Antibiyotikler veya antiviraller bir süre yardımcı olur, sonra iltihap geri döner. Nedeni çoğu kez odakla baş edemeyen zayıf yerel bağışıklıktır. Hücresel immünoterapi savunmayı tam da gerektiği yerde güçlendirir.

Odağa yüksek mikrobisidal etkinliği olan etkinleştirilmiş bağışıklık hücreleri ulaştırır ya da antiviral bağışıklığı güçlendiririz. Yöntem, olağan tedavinin zayıf kaldığı yerde etkili olur ve sürekli alevlenme döngüsünü kırmaya yardım eder.

Yaklaşım kronik sistit, sinüzit, bakteriyel yara enfeksiyonları ile herpes ve insan papilloma virüsü enfeksiyonlarında uygulanır. Enfeksiyon antibiyotiğe dirençliyse veya sık yineliyorsa özellikle yerindedir.

Tedavinin olanağını ve şemasını hekim, hastalığın seyrini, tetkik verilerini ve tedavi geçmişini değerlendirerek belirler. Yöntem standart tedaviyle birleştirilebilir ve iyi tolere edilir.

Yöntemin burada neden yerinde olduğunu anlamak için kronik enfeksiyonun nasıl kurulduğunu bilmek gerekir. Bu, «yarım kalmış akut» bir enfeksiyon değildir: kronik odakta bakteriler başka türlü yaşar. Biyofilm oluştururlar — içinde antibiyotik yoğunluğunun etkili eşiğin onlarca kat altında kaldığı ve hücre metabolizmasının o kadar yavaşladığı bir koruyucu matris; bölünen bakterilere etki eden ilaçlar onlara neredeyse ulaşamaz. Kültür antibiyotiğe duyarlılık gösterirken tedavi yine de başarısız olabilir.

Böylece bir antibiyotik kürünün neden yalnızca geçici düzelme sağladığı ve kesildikten sonra iltihabın neden geri döndüğü anlaşılır. Biyofilmi bir ilaç değil hücreler söker: doğrudan odağa ulaşan nötrofiller ve makrofajlar. Sorun şu ki kronik iltihapta yerel bağışıklık tükenmiştir ve tam da bu işi yapmaz. Adaptif hücresel immünoterapi odağa yüksek mikrobisidal etkinliği olan etkinleştirilmiş hücreler ulaştırır — yani orada eksik olanı ekler.

Viral enfeksiyonlarda görev farklıdır. Herpes virüsleri ve insan papilloma virüsü vücuttan tümüyle temizlenmez: herpes ömür boyu sinir gangliyonlarında, HPV epitelin bazal tabakasında kalır. Bu nedenle tedavinin hedefi «virüsü atmak» değil, üzerindeki kontrolü geri kazanmaktır: daha seyrek ve daha hafif nüksler, daha düşük viral etkinlik. Bu tanılarda tam eliminasyon vaat etmek yanlış olur ve biz bunu yapmıyoruz.

Kürden önce odağın net bir resmi gerekir: onu ne besliyor. Kronik sistitte anatomik bir neden olup olmadığı önemlidir — taş, darlık, prolapsus; sinüzitte sinüs ostiumunun durumu ve polip varlığı; yara enfeksiyonlarında yabancı cisim, nekroz veya dolaşım bozukluğu. Odağı mekanik bir neden besliyorsa önce o giderilir; aksi hâlde her tedavi döngüsel olarak tekrarlanır.